سر راه یادگیریهای طبیعی و خودجوش دانش آموزان مین گذاری نکنیم

در یاددهیهایی که می کنیم نباید یاد دهنده را از خودش جدا سازیم. معلمان آگاه  و ماهر راه هایی می جویند تا بتوانند تک تک شاگردان را در دنیای منحصر به فرد خودشان هدایت کنند،معلمان ماهر وآگاه از ایجاد مانع سر راه دانش آموزان امتناع می ورزند و به خود جوشی شاگردان بیشترین اهمیت می دهند .در نتیجه خودشان هم کمتر دچار نگرانی می شوند و از واکنشهایی که مانع زاهستند مثل:عصبانیت،پرخاش،ایرادگیری،خشم وغیره پرهیزمی کنند.

بچه ها خیلی زود به شک وتردید می افتند و از این که از درستی یا نادرستی کاری که می کنند مطمئن نیستند پریشان خاطر می شوند،از پاسخ به سوالهای مکرر درمی مانند. دائم در درون خود به این جدال مشغولند که آیا راه درست همین است؟آیا مثل همان کسی که معلم گفت،هستم؟آیا می توانم بهتر از آن همکلاسی ام باشم؟

این نوع جدالهای درونی،مانع یادگیریهای آرام و بی دغدغه آنها می شود.باید به بچه ها فرصت فکر کردن،تصمیم گرفتن،عمل کردن و«خود بودن» بدهیم تا آنچه را که با ارزشها ،علاقه ها،استعدادها و توانمندیهای خودشان تناسب دارد،بیایند و به تقویت آنها بپردازند با ایجاد این گونه فرصتها ارزشهای شخصی و فردی آنها قوت می گیرند، خودشان را باور می کنند و در کسب مهارتهای بیشتر،قویتر و مصمم تر می شوند این گفتار را می توانیم این گونه خلاصه کنیم:

-      دانش آموزان مثل هم نیستند،هریک از آنها شخصیت،استعداد و توانمندی خاص خودشان را دارند.

-      وقتی به دانش آموزان یاد می دهیم،نباید سر راه انها مانعهایی بگذاریم که مانند «مین» عمل می کنند.

-      عمده ترین مانعهایی که دانش آموزان را از خود جوشی می اندازند و مخل آسودگی و راحت خیال آنها می شوند  وگاه آنها را به مرز انفجار می رسانند،ایجاد  حسادت،سرزنش کردن یا مقایسه آنها با دیگران است.             منبع:یاد دادن برای یاد گرفتن